Nú er enn eitt haustið að hefja sitt skeið og rútína tengt vinnu og skóla farin af stað hjá mjög mörgum. Margir leggja líka af stað inn í haustið með fögur fyrirheit að fara að borða hollara og hreyfa sig meira eftir að hafa slakað vel á sumarfríinu með vel af grillmat, skyndibita og áfengi.
Ég starfaði lengi í líkamsræktarstöð og sá vel hvað það voru margir sem keyptu sér kort að hausti en þegar komið var fram í miðjan október hafði stór hluti þessara einstaklinga gefist upp. Þessi pistill er til ykkar sem hættuð í ræktinni og hafið gert það mjög mörg haust. Ég vona sannarlega að hann nái að hvetja ykkur af stað og halda ykkur við efnið.
Þið byrjuðuð af krafti í ræktinni og meira að segja stundum af of miklum krafti. Áttuð nokkrar góðar vikur. Svo misstuð þið úr eina æfingu á erfiðum mánudegi í vinnunni. Síðan aðra. Svo leið heil vika án þess að þið gæfuð ykkur tíma á æfingu. Þá er þetta orðið frekar svart og svo leið mánuður og þið hafið enn einu sinni gefist upp á þessu sprikli og haldið að ykkur hafi mistekist hrikalega.
En ég er með gleðifréttir fyrir ykkur. Ykkur mistókst ekkert, þið rákust bara á hinn margumtalaða vegg! Það sleppur enginn við að rekast á þennan vegg. Veggurinn er alls ekki merki um að þú sért að gera eitthvað rangt. Veggurinn er einfaldlega sá hluti æfingarútínunnar sem fáir gera ráð fyrir. Það að stunda líkamsrækt er hlykkjóttur vegur og stundum gengur vel og svo koma dagar og vikur þar sem allt er á móti þér og þú þarft virkilega að beita þig aga til að halda áfram.
Það er auðvelt að byrja – og jafnauðvelt að hætta.
Í byrjun ertu mjög spenntur fyrir að æfingunum og hvatningin kemur næstum áreynslulaust. Þú ert með nýja áætlun, nýjan æfingabúnað og skýra mynd í huganum af manneskjunni sem þú ætlar að verða. Þessi „draumaheimur“ keyrir þig áfram í nokkrar vikur. Svo kemur helvítis lífið. Því lífið getur verið andskotans tík stundum! Barnið þitt veikist, þú veikist, álag í vinnu, mjóbakið fer að angra þig, veðrið versnar, samskiptaerfiðleikar, svefnlausar nætur og þú verður alveg örmagna og þreytt/ur.
Og það er einmitt á þessum stundum sem þú kemst að því hvað í þér býr. Þér líður eins og ofurmenni á æfingum þar sem þolið og styrkurinn var endalaust, en þú ert hið sanna ofurmenni þegar þú heldur áfram að rækta líkamann þrátt fyrir mótlætið. Það eru ofurmenni sem láta ekki erfiðar æfingar, minni árangur eða álag heima eða í vinnu stoppa sig. Það er líka gott að minna sig á það að það eru 1440 mínútur í sólarhring og þú hlýtur að geta gefið sjálfum þér 30-60 mínútur á dag til að sinna heilsu þinni.
Ef þú kemst yfir þennan hjalla eða hinn svokallaða vegg þá ertu að fara í átt að varanlegri heilsueflingu og munt gera líkamsrækt að jafn eðlilegum hluta dagsins og að tannbursta þig daglega. Því alltof margir hætta einmitt áður en þetta gerist, þ.e.a.s við vegginn. Það á að líta á veginn sem hluta af öllu ferlinu.
Og til að gera illt enn verra þá koma ljótu niðurrifshugsanirnar upp þegar þú hættir í ræktinni:
· „Hlutirnir ganga aldrei upp hjá mér frekar en fyrri daginn.“
· „Ég er ekki gerð/ur fyrir þetta sprikl.“
· „Aðrir eiga auðveldara með þetta og eru alltaf í svo góðu formi.“
· „Þetta er ekki rétti tíminn.“
· „Alltaf þarf eitthvað að skemma planið mitt“
· „Ég byrja aftur í janúar.“
· „Af hverju eru allir aðrir á skrifstofunni svona duglegir að hreyfa sig?“
Þessi hugsanagangur og vítahringur er enn ein ástæðan fyrir því hvers vegna þú hættir í líkamsræktinni og mun á endanum gera það að verkum að þú munt ekki upplifa lífsgæðin sem fylgja því að stunda líkamsrækt, alveg sama hversu gamall eða gömul þú verður.
Stærsta vandamálið þitt og ranghugmyndin er að þú lítur á æfingarnar sem þú misstir úr sem vegg og mistök. En þær eru bara alls ekki veggurinn. Þetta eru einfaldlega dagar sem þú æfðir ekki og hvað með það? Það koma fleiri dagar, þú misstir einn af 365. Þú verður að líta á þetta í stærra samhengi því „Róm var ekki byggð á einum degi“.
Hitt vandamálið er að þú heldur að það sért bara þú sem sért svona misheppnaður/nuð í líkamsrækt. En trúðu mér, það ertu alls ekki. Það er að vísu fullt af fólki sem gefst upp þegar það heldur að það sé að rekast á vegginn með því að missa nokkrar æfingar eða „lífið taki við. En það líka fullt af fólki til sem hefur komist yfir vegginn og á þeirra vegi mæta þeim oft veggir en þau hafa komið sér upp hugsanagangi og líta á veggina sem hluti af ferlinu. Það er fólk sem æfir á meðan það gengur í genum erfið veikindi, er með króníska sjúkdóma og jafnvel stanslausa verki t.d. einstaklingar með liðagigt sem finna til í höndunum þegar það heldur um stöngina og hnén öskra þegar það reynir að gera hálfa hnébeygju.
Málið er að það er ekkert sem sem stoppar þessa einstaklinga sem æfa þrátt fyrir meiðsli, aðgerðir, gegnum breytingaskeiðið, á sjötugsaldri, áttræðisaldri og níræðisaldri
Þessir einstaklingar hafa það ekkert auðveldara en þú og margir þeirra hafa mun fleiri ástæður (veggi) en þú að mæta ekki í ræktina.
Munurinn liggur í því hvað þau gera þegar þau mæta veggnum og erfiðleikunum.
Þau stoppa ekki fyrir framan hann – Þau finna leið yfir hann. Og það mæta þeim margir veggir á leiðinni en þau finna alltaf leið yfir, þó það taki tíma.
Ef þú lítur á það sem er of erfitt sem vegg sem fær þig til að snúa við, þá muntu ekki sigra eða ná árangri í líkamsrækt, eða öðru í lífinu. Punktur.
Þú gerir þér grein fyrir því að þetta er erfitt en þú lítur hins vegar á það sem eitthvað sem þú getur ekki gert nákvæmlega núna, og gerir það sem þú getur í dag með það sem þú hefur, þá muntu sigra og vera í hópi þeirra sem gera líkamsrækt að lífsstíl
Það að komast yfir vegginn og eru engin geimvísindi heldur frekar einföld og leiðinleg vísindi. Það þarf að nýta þann tíma sem maður hefur og hafa það hugarfar að „allt er betra en ekkert og uppgjöf“. T.d.
· Það er betra að æfa í tuttugu mínútur þegar þú ætlaðir að æfa í klukkutíma.
· Það er betra að klára lélega æfingu frekar en enga æfingu.
· Það er betra að byrja aftur á þriðjudagseftirmiðdegi í stað þess að bíða eftir mánudagsmorgni eins og mánudagurinn sé heilagur til líkamsræktar.
· Það er að betra að borða eina góða máltíð eftir þrjár slæmar í stað þess að afskrifa alla vikuna.
Með þessu hugarfari ertu að bæta þig dag frá degi, viku frá viku, mánuði frá mánuði og ári frá ári.
Gott er að hafa í huga þrennt þegar kemur að líkamsrækt:
1. Að gerða það sem þú getur.
2. Með því sem þú hefur.
3. Þar sem þú ert.
Með þetta þrennt í huga tengt líkamsræktinni núna í haust mun ekkert stoppa þig og þú verður enn spriklandi hress á Þorláksmessu.
Þetta hugarfar að láta vegginn ekki stoppa sig mun ekki bara koma þér í betra líkamlegra form því það mun líka „smitast“ yfir á önnur svið lífs þíns. Það sem byrjaði sem líkamsrækt er orðið að einhverju miklu stærra í þínu lífi. Það að komast yfir vegginn í ræktinni mun einnig skila sér í aðstæðum sem hafa ekkert með ræktina að gera s.s. launahækkun, þú þorðir að sækja um og fékkst spennandi starf, þú sleist sambandi sem var að brjóta þig niður, þú hættir að biðjast afsökunar á því að taka pláss og þú varðst stoltari og sterkari á öllum svið lífs þíns.
Ástæðan fyrir þessu er líklega sú að þjálfunin sýnir þér þinn eigin styrk. Við lifum í heimi sem getur virst stjórnlaus með endalausum slæmum fréttum, stríði, náttúruhamförum, hamfarahlýnun, flóðum og flóttamannavanda. Vandamálin eru gríðarleg og flest þeirra eru ekki í okkar valdi að breyta nokkru um. Þetta getur látið manni líða frekar máttlausum og smáum.
En líkamsræktin er eitthvað sem þú hefur stjórn á og þú mætir. Smátt og smátt verður þú sterkari og sterkari. Þetta er jafna sem lýgur aldrei að þér, með ástundun og aga nærð þú árangri. Þú lærir líka að fara yfir vegginn sem mæta þér t.d.
· Fimm armbeygjur verða að sex, og svo sjö og svo framvegis.
· Armbeygja upp við vegg verður að armbeygju upp við borð og að lokum armbeygju á gólfinu.
· Það að leika við barnabörnin og börnin í líkamlegri hreyfingu er orðið að veruleika en var fjarlægur draumur fyrir ári síðan.
· Hjólatúrar í vinnuna eru orðnir svo léttir að þú ert farin að lengja þá til og frá vinnu. Áður en þú byrjaðir í líkamsræktinni var 5 kílómetra hjólatúr þér næstum að aldurtila.
· Stigarnir hætta smám saman að sigra þig á hverjum degi. Og þú sækir í það fara upp stigana hvar sem þú ert.
· Þú berð alla innkaupapokana út í bíl í einni ferð. Og berð þá líka inn á heimilið í einni ferð.
Með þessum dugnaði þínum og elju þegar dagar, mánuðir og ár líða og þú ert búinn að komast yfir nokkra veggi, þá gerist eitthvað innra með þér.
Þú áttar þig á einu ótrúlega mikilvægu: Ef ég get breytt þessu – hverju öðru get ég þá breytt? ÖLLU, þú getur breytt öllu í þínu lífi ef þú hættir ekki þegar þú mætir veggnum!
En það er bara einn hængur á: Þú kemst aðeins þangað ef þú hættir ekki þegar þú mætir veggnum.
Mundu að veggurinn er ALLS EKKI ENDIRINN. Hann er hluti af þessari hlykkjóttu og oft erfiðu leið sem líkamsræktin og lífið sjálft er.
