„Afleiðingar áfalla geta verið lúmskar og komið fram mörgum árum eða áratugum eftir atburði sem hafa áhrif. Því er mikilvægt að taka strax á málum og bregðast við einkennunum. Líkaminn gleymir engu og tjáir að lokum það sem við komum ekki í orð,“ segir Sigrún Sigurðardóttir, prófessor við Háskólann á Akureyri og hjúkrunarfræðingur á Heilsustofnuninni í Hveragerði í viðtali við Sigurð Boga Sævarsson í Morgunblaðinu 23. febrúar. Hún sendi nýverið frá sér bókina Áfall hvað svo?
„Áföll fylgja fólki alla leið, sérstaklega ef ekki er unnið með þau. Við getum safnað áföllum í taugakerfið okkar, sem á endanum hrynur. Einkennin eru þekkt en fræðslan þarf að vera meiri. Annars er ekkert algilt í þessum efnum og atvik sem valda áföllum líta ekki alltaf út fyrir að vera stór. Smáatvik og ógætileg orð geta greypst í sál fólks en rist djúpt. Það þarf ekki alltaf að tala um áföll en mikilvægt að vinna með tilfinningar og þær afleiðingar sem trufla lífið. Velflest okkar þurfa að eiga við einhverja reynslu og áföll. Seigla eða þrautseigja hjálpar mörgum og oft nær fólk að vinna úr áföllum með eigin leiðum. En þegar afleiðingar eru farnar að trufla líf okkar með líkamlegum, sálrænum eða félagslegum einkennum þurfum við að vinna með þau.“
